Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο Jean Terramorsi, αντιπρόεδρος της Renault υπεύθυνος για την παραγωγή μικρών σειρών, συνέλαβε μια ρηξικέλευθη ιδέα: να δημιουργήσει ένα αυτοκίνητο ράλι νέας γενιάς με τον κινητήρα στο κέντρο, διατηρώντας παράλληλα τη σιλουέτα του δημοφιλούς supermini της εταιρείας.
Όλα ξεκίνησαν με το Renault 5, στο οποίο οι μηχανικοί έστρεψαν το σύστημα μετάδοσης κατά 180 μοίρες και τοποθέτησαν τον υπερτροφοδοτούμενο πλέον κινητήρα εκεί που κανονικά θα βρίσκονταν τα πίσω καθίσματα. Το αποτέλεσμα ονομάστηκε Renault 5 Turbo και έκανε την παρθενική του εμφάνιση ως πρωτότυπο στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 1978. Το μόνο μελανό σημείο της ιστορίας ήταν πως ο Terramorsi δεν πρόλαβε να δει το όραμά του να δικαιώνεται, καθώς έφυγε από τη ζωή το 1976.
Σχεδίαση με την υπογραφή της Bertone
Υπεύθυνοι για την εξέλιξη ήταν οι μηχανικοί Francois Bernard και Bernard Tetu, οι οποίοι μετέφεραν τεχνογνωσία απευθείας από το πρόγραμμα της Formula 1. Αν και το αυτοκίνητο βασιζόταν στο αμάξωμα του R5, η αισθητική του μεταμορφώθηκε πλήρως. Το εντυπωσιακό body kit με τους υπερμεγέθεις πίσω θόλους δεν ήταν απλώς μια αισθητική παρέμβαση, αλλά μια λειτουργική ανάγκη για να στεγαστούν οι φαρδύτεροι τροχοί και να τροφοδοτηθεί με φρέσκο αέρα ο κεντρικά τοποθετημένος κινητήρας.
Λιγότερο γνωστό είναι πως ο σχεδιασμός αυτών των μυωδών γραμμών έγινε από τον οίκο Bertone, υπό την επίβλεψη του θρυλικού Marcello Gandini — του ανθρώπου που χάρισε στην ανθρωπότητα τη Lamborghini Countach. Αυτή η «υψηλή καταγωγή» εξηγεί γιατί το R5 Turbo παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σχήματα στην ιστορία της αυτοκίνησης.
Επιδόσεις που τρόμαζαν το Maranello
Ο κινητήρας βασιζόταν στον κλασικό τετρακύλινδρο των 1.397cc, αλλά με την προσθήκη turbo της Garrett απέδιδε 160 ίππους. Με το συνολικό βάρος να μην ξεπερνά τα 930 κιλά, οι επιδόσεις ήταν εξωπραγματικές για την εποχή. Ενδεικτικά, το Renault 5 Turbo χρειαζόταν μόλις 6,9 δευτερόλεπτα για τα 0-100 χλμ/ώρα, χρόνο που εκείνη την περίοδο σημείωνε η Ferrari 308 GTB, ένα supercar με διπλάσιο κυβισμό και οκτώ κυλίνδρους!
Turbo 1 : Ένα εξωτικό Homologation Special
Για την έγκριση τύπου (homologation) στο Group 4, έπρεπε να κατασκευαστούν 400 αντίτυπα δρόμου. Αυτά τα πρώτα 400 αυτοκίνητα, γνωστά ως Turbo 1, ήταν τα πιο «εξωτικά» της παραγωγής. Για να κρατηθεί το βάρος χαμηλά, η οροφή, οι πόρτες και η πίσω πόρτα κατασκευάζονταν από αλουμίνιο.
Το εσωτερικό τους ήταν εξίσου τολμηρό, με τη Renault να επιλέγει φουτουριστικούς χρωματικούς συνδυασμούς: αν το αυτοκίνητο ήταν εξωτερικά μπλε, το σαλόνι ήταν κατακόκκινο, και το αντίστροφο. Το πιο ιδιαίτερο στοιχείο ήταν το τιμόνι δύο ακτίνων σε σχήμα “L”, το οποίο έδινε την αίσθηση concept car και καταργήθηκε στις μεταγενέστερες εκδόσεις.
Η εξέλιξη : Turbo 2 & Group B
Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη που το 1983 παρουσιάστηκε το Turbo 2. Προκειμένου να μειωθεί το κόστος και να αυξηθεί η παραγωγή, τα αλουμινένια τμήματα αντικαταστάθηκαν από ατσάλινα, ενώ το εσωτερικό δανείστηκε στοιχεία από το R5 Alpine. Παρά το ελαφρώς αυξημένο βάρος, το Turbo 2 παρέμεινε ένα καθαρόαιμο «όπλο» δρόμου.
Στους αγώνες, το αυτοκίνητο έγραψε χρυσές σελίδες. Ο Jean Ragnotti πήρε μια ιστορική νίκη στο Μόντε Κάρλο το 1981 και στην Κορσική το 1982. Με την έλευση του Group B, το R5 Turbo εξελίχθηκε στην έκδοση «Tour de Corse», όμως η κορύφωση ήρθε με το «Maxi Turbo» το 1985.
Το Maxi ήταν ένα τεχνολογικό αριστούργημα: ο κινητήρας ανέβηκε στα 1.527cc και η απόδοση εκτοξεύτηκε στους 350-380 ίππους. Η Renault εφάρμοσε εκεί ένα καινοτόμο σύστημα ψεκασμού νερού (water injection) για την ψύξη του αέρα εισαγωγής, επιτρέποντας στην τουρμπίνα να δουλεύει σε πίεση έως και 2.85 bar. Παράλληλα, διέθετε ένα από τα πρώτα λειτουργικά συστήματα anti-lag, που εξάλειφε την υστέρηση του turbo, κάνοντας το αυτοκίνητο ασταμάτητο στις ασφάλτινες διαδρομές.
Η κληρονομιά
Η παραγωγή σταμάτησε το 1986 με σχεδόν 5.000 αντίτυπα να έχουν βγει από τα εργοστάσια της Γαλλίας και του Βελγίου. Η Renault αναβίωσε τη φιλοσοφία του κεντρομήχανου hatchback στα τέλη του ’90 με το Clio V6, όμως το αρχικό R5 Turbo παραμένει αξεπέραστο. Ήταν η απόδειξη πως όταν η Renault αποφασίζει να ασχοληθεί σοβαρά με τον ανταγωνισμό, μπορεί να δημιουργήσει κατασκευές που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, μετατρέποντας ένα ταπεινό supermini σε έναν αιώνιο θρύλο των ράλι.
