Η ανοικτή επιστολή της ACEA προς τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου 2026, φέρνει στο προσκήνιο το μεγαλύτερο ίσως δίλημμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας: πώς επιτυγχάνονται οι στόχοι CO₂ του 2030 και 2035 χωρίς να διαλυθεί η παραγωγική βάση της Ευρώπης. Με την υπογραφή του Ola Källenius, προέδρου της ACEA και CEO της Mercedes-Benz, το μήνυμα είναι σαφές: η ηλεκτροκίνηση παραμένει στρατηγικός πυρήνας, αλλά το πλαίσιο χρειάζεται ευελιξία, κίνητρα και βιομηχανικό ρεαλισμό.
Στην επιστολή, η ACEA ζητά ενίσχυση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας μέσω ανοικτών αγορών, μείωσης ενεργειακού κόστους, επιτάχυνσης υποδομών φόρτισης και ουσιαστικής αναθεώρησης των μηχανισμών συμμόρφωσης για τους στόχους CO₂. Επισημαίνει ότι το μερίδιο των ηλεκτρικών πρέπει να αυξηθεί δραματικά έως το 2030, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί χωρίς σταθερά κίνητρα ζήτησης και πιο ελκυστικές τιμές ρεύματος σε σχέση με τα ορυκτά καύσιμα.
Το πραγματικό βάθος της παρέμβασης, ωστόσο, δεν περιορίζεται στους αριθμούς. Πρόκειται για μια πολιτική και βιομηχανική τοποθέτηση που επαναπροσδιορίζει τη σχέση μεταξύ κανονιστικού πλαισίου και παραγωγικής πραγματικότητας. Από εδώ και πέρα, η συζήτηση για τα CO₂ δεν είναι μόνο περιβαλλοντική. Είναι υπαρξιακή για την ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία.
Η «πραγματιστική αποανθρακοποίηση» ως νέα στρατηγική
Η ACEA δεν ζητά εγκατάλειψη της πράσινης μετάβασης. Αντίθετα, επιμένει ότι μόνο μια ανταγωνιστική βιομηχανία μπορεί να επενδύσει μαζικά στην αποανθρακοποίηση. Ο όρος που χρησιμοποιεί – pragmatic decarbonisation – περιγράφει μια τριπλή διαδρομή για επιβατικά, επαγγελματικά και βαρέα οχήματα, με στόχους φιλόδοξους αλλά τεχνολογικά ουδέτερους και προσαρμόσιμους σε εξωγενείς κραδασμούς.
Για τα φορτηγά, ζητείται άμεση τροποποίηση ώστε να παραχθούν περισσότερα emission credits, διευκολύνοντας τη συμμόρφωση με το 2030. Για τα επιβατικά και τα vans, η ACEA θεωρεί ότι η πρόταση της Κομισιόν για «ανακούφιση» δεν επαρκεί και πρέπει να ενισχυθεί από Κοινοβούλιο και Συμβούλιο. Ιδιαίτερα στα e-vans, όπου το μερίδιο μετά βίας ξεπερνά το 10%, η πρόκληση είναι διπλή: υψηλό κόστος και ανεπαρκής ζήτηση.
2030: Το ορόσημο που θα κρίνει τα πάντα
Η επιστολή αναγνωρίζει ότι το κρίσιμο τεστ θα έρθει πριν το 2035. Για να επιτευχθούν οι στόχοι CO₂ του 2030, το μερίδιο των BEV πρέπει να εκτοξευθεί μέσα σε λίγα χρόνια. Χωρίς οριζόντια ευρωπαϊκά κίνητρα αγοράς, χαμηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας και δραστική επιτάχυνση της υποδομής φόρτισης, το σενάριο μοιάζει οριακό.
Η αναθεώρηση του Κανονισμού για τις Εναλλακτικές Υποδομές Καυσίμων το 2026 χαρακτηρίζεται κομβική. Η ACEA ζητά μεγαλύτερη φιλοδοξία εκεί όπου μετράει πραγματικά: στην εγκατάσταση αξιόπιστων και πανευρωπαϊκά προσβάσιμων δικτύων φόρτισης. Παράλληλα, εισάγει την έννοια του «safety valve» – ενός μηχανισμού ευελιξίας σε περίπτωση που οι προϋποθέσεις αγοράς δεν εξελιχθούν όπως προβλέπεται.
Παραγωγή σε ελεύθερη πτώση και γηρασμένος στόλος
Πέρα από την ηλεκτροκίνηση, η ACEA φωτίζει ένα λιγότερο προβεβλημένο αλλά εξίσου κρίσιμο ζήτημα: την πτώση της παραγωγής στην Ευρώπη. Η παραγωγή παραμένει χαμηλότερη από τα προ-COVID επίπεδα, ενώ ο στόλος γηράσκει – με μέσο όρο σχεδόν 13 έτη και πάνω από 250 εκατομμύρια οχήματα στους δρόμους.
Η γήρανση αυτή αυξάνει τις εκπομπές και υπονομεύει τη μετάβαση. Η ACEA ζητά στοχευμένα κίνητρα ανανέωσης, ιδίως για τα παλαιότερα και πιο ρυπογόνα οχήματα. Πρόκειται για έναν άμεσο τρόπο μείωσης εκπομπών και ταυτόχρονης ενίσχυσης της ζήτησης.
Το πρόβλημα των «προσιτών» μικρών αυτοκινήτων
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο entry segment. Οι συνεχείς ρυθμιστικές προσθήκες, κατά την ACEA, καθιστούν οικονομικά ασύμφορη την παραγωγή μικρών και προσιτών μοντέλων στην Ευρώπη. Αυτό έχει άμεσες συνέπειες για αγορές όπως η ελληνική, όπου η τιμή παραμένει καθοριστικός παράγοντας.
Η πρόταση για «regulatory batching» – ομαδοποίηση κανονιστικών αλλαγών με βάση τους κύκλους εξέλιξης μοντέλων – επιχειρεί να δώσει προβλεψιμότητα στη βιομηχανία. Παράλληλα, ζητείται ριζική απλοποίηση του Euro 7 για τα βαρέα οχήματα.
Το διακύβευμα
Η επιστολή της ACEA δεν είναι απλώς θεσμική παρέμβαση. Είναι προειδοποίηση ότι η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται σε καμπή. Η επιτυχία της πράσινης μετάβασης θα κριθεί από την ικανότητα της Ευρώπης να συνδυάσει περιβαλλοντικούς στόχους με βιομηχανική επιβίωση.
Εάν η Ευρώπη αποτύχει να εξισορροπήσει ρυθμιστική φιλοδοξία και ανταγωνιστικότητα, ο κίνδυνος δεν είναι μόνο οι χαμένοι στόχοι CO₂. Είναι η απώλεια παραγωγής, θέσεων εργασίας και τεχνογνωσίας. Και αυτό, για την ήπειρο που γέννησε το αυτοκίνητο πριν από 140 χρόνια, θα ήταν ιστορική ανατροπή.
